Kayık arası Latmos’tan sonra tekrar kayıktayım. En son sancak parampeti tamamlamıştık ve böylece kayığın sancak tarafı tamamen sarılmış oldu. İskele parampetin de yarısını bitirmiştim zaten. Yani çok az kaldı, sargı bitti diyebilirim.   Sancağa son parçayı da çakınca öyle şaşkın şaşkın baktım. Hayranlık diyemeyeceğim, daha çok şaşkınlık. Başladığımda tamamen boştu kayığın sancak tarafı, bomboş. Hayatımda ilk defa böyle bir işe girişiyordum. Teorik bilgi tamam ama pratik sıfır

Ne macera oldu şu ana kadar kayık projesi, ne yolculuk! Her şeye rağmen, tüm zorluklara rağmen ilerliyor. Bazen durup düşünüyorum, ne bu diye. Bir takıntı, bir saplantı mı? Yoksa bir direniş mi? Neye direniş? Gece kayıktan Her ne ise, kayık ilerliyor. Uzun bir ara vermiş gibi gözüksem de bu ara bir hazırlıktı, bir bakıma oyunun son perdesine hazırlık. Son usta sorunundan sonra kayığı bitirme işi bana kalınca, belki de baştan beri böyle olmalıydı, bilemiyorum, haliyle bir süre

Bir süredir sessiz Kayık1934. Zorluklar bekliyordum ama bu kadarını değil. Yine usta sorunu. Soruyorsun kaça yaparsın, veriyor fiyatını. Hiç pazarlık etmeden kabul ediyorsun. Tarih veriyor, tamam diyorsun. O tarihte teslim edemiyor, boş ver diyorsun. Sonra kendi verdiği fiyatın az olduğuna hükmediyor. Ama aylar sonra. Tekrar arttırıyor fiyatı. Öyle az da değil. Neredeyse iki katı. Hem de sona yaklaştığımızda. Çalışmayı bırakıyor, haber vermiyor. Söz sözdür. Tutulamayacaksa ay