Neden Motor Yerine Yelken dizimin ikincisi. Belli bir eşiği, sınırı aşan teknolojilerin bizi nasıl doğadan ve yerküresel yaşamdan kopartıyor

Kayık arası Latmos’tan sonra tekrar kayıktayım. En son sancak parampeti tamamlamıştık ve böylece kayığın sancak tarafı tamamen sarılmış oldu. İskele parampetin de yarısını bitirmiştim zaten. Yani çok az kaldı, sargı bitti diyebilirim.   Sancağa son parçayı da çakınca öyle şaşkın şaşkın baktım. Hayranlık diyemeyeceğim, daha çok şaşkınlık. Başladığımda tamamen boştu kayığın sancak tarafı, bomboş. Hayatımda ilk defa böyle bir işe girişiyordum. Teorik bilgi tamam ama pratik sıfır

“Senin kayıkla kalacaksın böyle havalarda” dedi. Güldüm. Yekedeydim. Deniz çarşaf, ufacık bir kıpırtı bile yoktu. Geri dönüyorduk. Kaç kere duydum bu cümleyi, motorsuz yelkenli projeme başladığımdan beri. Kalsam ne olacak? Rüzgâr çıkınca tekrar devam ederim yoluma. Başıma gelmedi de değil. Yıllar önce, rüzgâr kaldığı için 23 metre teknemle geceyi koca Gökova Körfezi’nin ortasında demir atamadan geçirmiş, sabah yeniden esince de devam etmiştim yoluma. Denizde çalıştığım zamanl

Kanlı mader bir ikileme dair. Güzel bir şey yaparken bile can yakmamızla nasıl yüzleşebileceğimiz, uzlaşabileceğimiz sorusuna dair.

Ne yapmaya çalışıyorum? Bir yelkenli. Ama 1930’ların yelkenlisini. Hem gövde hem de yelken olarak. Aşağıdaki ilk fotoğraf bir filmden. O tarihlerde Bodrum’un karşısındaki İtalyan adası Kalimnos’ta çekilmiş bir filmden. Burada Yunan yelkenlilerini görüyoruz. Bodrum’da da olmuş bu yelkenliler ama kimse film çekmemiş. Hedefim sağdaki yelkenli. Burada yelkenli sözcüğü önemli. Eskiyi canlandırmak deyince sık sık gövde geliyor akla. Yelken atlanıyor. Oysa yelkenli deyince ilk akla

Motorsuz Yelkenli deyince şaşırıyorlar. Kendimi kanıtlama değil bu, bir yaşam felsefesi. İnsan insan yapan merak ve cesareti geri almak