Daha denize inmeden omurgayı değiştirmek. Zor iş ama oldu.

Hem de ne istila, diyerek başlayayım. Kapitalizm canavarının dur’u, herhangi bir ilkesi yok, buraya da dokunmayayım, kalsın demiyor. Bu süratle giderse bir süre sonra bina dikilmemiş tek bir koy, para ödemeden demirlenebilecek tek bir yer kalmayacak. Gün geçmiyor ki, şu koya bir marina, o koya bir otel veya bir yazlık site haberi gelmesin. Her yerde küçük veya büyük bir tesis, her yerde sürekli bir şeyler satmaya çalışan araç veya kişiler. Sürekli bir modern tema-parkı ortamı

Denizin giderek kapitalist tüketim kültürü tarafından yok edilmesi. Bir doğal habitat yerine tamamen paranın, alışverişin ve tüketimin hakim olduğu bir habitata dönüştürülmesi

Neden Motor Yerine Yelken dizimin ikincisi. Belli bir eşiği, sınırı aşan teknolojilerin bizi nasıl doğadan ve yerküresel yaşamdan kopartıyor

Kayık arası Latmos’tan sonra tekrar kayıktayım. En son sancak parampeti tamamlamıştık ve böylece kayığın sancak tarafı tamamen sarılmış oldu. İskele parampetin de yarısını bitirmiştim zaten. Yani çok az kaldı, sargı bitti diyebilirim. Sancağa son parçayı da çakınca öyle şaşkın şaşkın baktım. Hayranlık diyemeyeceğim, daha çok şaşkınlık. Başladığımda tamamen boştu kayığın sancak tarafı, bomboş. Hayatımda ilk defa böyle bir işe girişiyordum. Teorik bilgi tamam ama pratik sıfır

“Senin kayıkla kalacaksın böyle havalarda” dedi. Güldüm. Yekedeydim. Deniz çarşaf, ufacık bir kıpırtı bile yoktu. Geri dönüyorduk. Kaç kere duydum bu cümleyi, motorsuz yelkenli projeme başladığımdan beri. Kalsam ne olacak? Rüzgâr çıkınca tekrar devam ederim yoluma. Başıma gelmedi de değil. Yıllar önce, rüzgâr kaldığı için 23 metre teknemle geceyi koca Gökova Körfezi’nin ortasında demir atamadan geçirmiş, sabah yeniden esince de devam etmiştim yoluma. Denizde çalıştığım zamanl