Ve boya işlerimiz de başladı. Henüz sadece postalara, kemerelere ve diğer bileşenlere kaba astar. Aslında bir parça da antrenman. Kayığımız 1930’lar ve öncesini canlandıracağı için o dönemdeki gibi boyalı ve çok renkli olacak. Yani epeyce boya işimiz var. Ama vernik olmayacak. Çünkü o dönemde yok. Dolayısıyla, bu ilk astar ileriki günlere hazırlık oldu, biraz kaslarımızı açtık. Sonuçta projemizin ana temalarından biri katılımı özendirmek, bu işleri gönüllülerle yapmak. Bana y

Kayık1934 projesinde artık güverte, yaşam alanı ve armanın tasarımı konularına geldik.

Her şeye rağmen devam ediyoruz demiştim. Sonunda kemereleri de yerleştirmeye başladık. Ustalarımız çalışırken ben de bir kenarda artık yüksekliği belli olmuş güverteden direk yerleri için ölçüler alıyorum. Sağıma doğru kayığımızın inşa eden İsmail Usta, onun solunda yardımcısı Şenol Usta ve İsmail Usta'nın oğlu Onur. Ufaktan işi öğreniyor. Güvertemiz bu şekilde olacak. Açıklık alanın ortasına boyu kurtaran bir kutu kamara gelecek. Sağdan soldan yan güverteler olacak. Kayığın

Zorluklarla boğuşarak ilerliyor kayık. İlk önce Covid belası, ardından yasaklar ve ekonomik zorluklar. Sonra iş ahlakı pek gelişmemiş ilk ustamızla mücadele, kayığımızı karadan Ören’e taşımaca. Ve son olarak da Ören’i de tehdit etmiş olan orman yangınları. Her şeye rağmen devam ediyoruz. Fotoğrafta santral bacası gözüküyor. Yangın boyunca işi gücü bırakıp İbex Adventure Club’dan Deniz Kılıç’la birlikte gönüllü olarak yardıma koştuk. İki gün iki gece yangın sahasındaydım. Gene

Artık tırhandilimizin iç kısmına geldik. Yaşam alanının gerekli ölçülerini belirlememiz gerekiyor. O yüzden geçen hafta bu işle ilgilendim.

Sonunda sıra kayığımızın formasına son ayarı vermeye geldi. İsmail Usta son ayarı verdi. Birkaç ince düzeltmeden sonra tatmin olduk.