Neden Motor Yerine Yelken dizimin ikincisi. Belli bir eşiği, sınırı aşan teknolojilerin bizi nasıl doğadan ve yerküresel yaşamdan kopartıyor

Kayık arası Latmos’tan sonra tekrar kayıktayım. En son sancak parampeti tamamlamıştık ve böylece kayığın sancak tarafı tamamen sarılmış oldu. İskele parampetin de yarısını bitirmiştim zaten. Yani çok az kaldı, sargı bitti diyebilirim.   Sancağa son parçayı da çakınca öyle şaşkın şaşkın baktım. Hayranlık diyemeyeceğim, daha çok şaşkınlık. Başladığımda tamamen boştu kayığın sancak tarafı, bomboş. Hayatımda ilk defa böyle bir işe girişiyordum. Teorik bilgi tamam ama pratik sıfır

Kanlı mader bir ikileme dair. Güzel bir şey yaparken bile can yakmamızla nasıl yüzleşebileceğimiz, uzlaşabileceğimiz sorusuna dair.

Ne yapmaya çalışıyorum? Bir yelkenli. Ama 1930’ların yelkenlisini. Hem gövde hem de yelken olarak. Aşağıdaki ilk fotoğraf bir filmden. O tarihlerde Bodrum’un karşısındaki İtalyan adası Kalimnos’ta çekilmiş bir filmden. Burada Yunan yelkenlilerini görüyoruz. Bodrum’da da olmuş bu yelkenliler ama kimse film çekmemiş. Hedefim sağdaki yelkenli. Burada yelkenli sözcüğü önemli. Eskiyi canlandırmak deyince sık sık gövde geliyor akla. Yelken atlanıyor. Oysa yelkenli deyince ilk akla

Motorsuz Yelkenli deyince şaşırıyorlar. Kendimi kanıtlama değil bu, bir yaşam felsefesi. İnsan insan yapan merak ve cesareti geri almak

Bu temayı çok işleyeceğim yazılarımda. Bu proje bir yandan da bize dayatılmış, bence yanlış kültürel ve ideolojik kalıpları ve düşünceleri irdeleme projesi. Teknoloji bunların başında geliyor. Yapmakta olduğumuz yelkenlinin arması Son yazımı “Peki neden sakoleva? Neden yereli yaşatma çabası? Ne gerek var” diyerek bitirmiştim. İşte gereklerden biri başlıktaki düşünce. İki ayrı konu var burada. Sakolevadan başlayayım. Yereli yaşatma tartışması geniş bir konu, daha sonraki yazı

Ne macera oldu şu ana kadar kayık projesi, ne yolculuk! Her şeye rağmen, tüm zorluklara rağmen ilerliyor. Bazen durup düşünüyorum, ne bu diye. Bir takıntı, bir saplantı mı? Yoksa bir direniş mi? Neye direniş? Gece kayıktan Her ne ise, kayık ilerliyor. Uzun bir ara vermiş gibi gözüksem de bu ara bir hazırlıktı, bir bakıma oyunun son perdesine hazırlık. Son usta sorunundan sonra kayığı bitirme işi bana kalınca, belki de baştan beri böyle olmalıydı, bilemiyorum, haliyle bir süre

Yerleşme faslı bittikten sonra asıl konuya döndüm: kayığın sarılması. İskeleye son ustamız başlamıştı zaten. Onu şimdilik olduğu gibi bırakıp sancağı da aynı seviyeye getirmeye karar verdim. Sarmanın ilk aşaması postaları uygun hizaya getirmek. Bunun için ilk önce bir bodoslamadan diğerine ipler geriyorsunuz. Böylece hangi postaların oyunbozanlık ettiğini anlamaya çalışıyorsunuz. Buna tasar yapmak diyor ustalar. Niye hizayı bozmuş bazı postalar diye sorabilirsiniz? O ustanın

Taşınma sırasında direğimizle gönderimizi kayığın üzerine yerleştirdik. Böylece her ikisinin kayığımıza göre oranlarını görme imkânım oldu. Direğimiz güverteden 8.5 metre. Gönderimizse 15 metre. Kayığımızın 11.5 metre boyuyla karşılaştırınca gönderimiz epeyce dışarıya taşıyor. Yatay pozisyona indirdiğimizde epeyce büyük bir tente de açabileceğiz. Fotoğraftan vinci silip elimden geldiğince hem direği hem de gönderi olacakları konumlarına yerleştirdim ve ortaya böyle bir şey çı

Bir süredir sessiz Kayık1934. Zorluklar bekliyordum ama bu kadarını değil. Yine usta sorunu. Soruyorsun kaça yaparsın, veriyor fiyatını. Hiç pazarlık etmeden kabul ediyorsun. Tarih veriyor, tamam diyorsun. O tarihte teslim edemiyor, boş ver diyorsun. Sonra kendi verdiği fiyatın az olduğuna hükmediyor. Ama aylar sonra. Tekrar arttırıyor fiyatı. Öyle az da değil. Neredeyse iki katı. Hem de sona yaklaştığımızda. Çalışmayı bırakıyor, haber vermiyor. Söz sözdür. Tutulamayacaksa ay

Projemiz antikçağ yıldız seyrini çalışmayı da içeriyor. Bu yazı antikçağ yıldız seyri ile Argo Navis, Orion ve Sirius'la ilgili.

Ve boya işlerimiz de başladı. Henüz sadece postalara, kemerelere ve diğer bileşenlere kaba astar. Aslında bir parça da antrenman. Kayığımız 1930’lar ve öncesini canlandıracağı için o dönemdeki gibi boyalı ve çok renkli olacak. Yani epeyce boya işimiz var. Ama vernik olmayacak. Çünkü o dönemde yok. Dolayısıyla, bu ilk astar ileriki günlere hazırlık oldu, biraz kaslarımızı açtık. Sonuçta projemizin ana temalarından biri katılımı özendirmek, bu işleri gönüllülerle yapmak. Bana y

Her şeye rağmen devam ediyoruz demiştim. Sonunda kemereleri de yerleştirmeye başladık. Ustalarımız çalışırken ben de bir kenarda artık yüksekliği belli olmuş güverteden direk yerleri için ölçüler alıyorum. Sağıma doğru kayığımızın inşa eden İsmail Usta, onun solunda yardımcısı Şenol Usta ve İsmail Usta'nın oğlu Onur. Ufaktan işi öğreniyor. Güvertemiz bu şekilde olacak. Açıklık alanın ortasına boyu kurtaran bir kutu kamara gelecek. Sağdan soldan yan güverteler olacak. Kayığın

Zorluklarla boğuşarak ilerliyor kayık. İlk önce Covid belası, ardından yasaklar ve ekonomik zorluklar. Sonra iş ahlakı pek gelişmemiş ilk ustamızla mücadele, kayığımızı karadan Ören’e taşımaca. Ve son olarak da Ören’i de tehdit etmiş olan orman yangınları. Her şeye rağmen devam ediyoruz. Fotoğrafta santral bacası gözüküyor. Yangın boyunca işi gücü bırakıp İbex Adventure Club’dan Deniz Kılıç’la birlikte gönüllü olarak yardıma koştuk. İki gün iki gece yangın sahasındaydım. Gene

Artık tırhandilimizin iç kısmına geldik. Yaşam alanının gerekli ölçülerini belirlememiz gerekiyor. O yüzden geçen hafta bu işle ilgilendim.

Sonunda sıra kayığımızın formasına son ayarı vermeye geldi. İsmail Usta son ayarı verdi. Birkaç ince düzeltmeden sonra tatmin olduk.

Kayık1934'te iç bağlantılara geçtik. Sotropo ve baş akrep yerleşti, ıstralyaları yerleştiriyoruz.

Kayığımızı yeni yerine taşıdık, ardından pandemi yasağını bekledik ve sonunda kaldığımız yerden tekrar başladık tırhandilimizin yapımına.

Bir süredir hareket yoktu kayığımızda. Beklenmedik bir ara vermek zorunda kalmıştık. Şimdi tekrar başladık çalışmaya kaldığımız yerden. Yeni çalışmalara geçmeden önce kısaca neden ara verdik onu anlatayım. Bir kayığın öyküsü denize indiğinde başlar. Bizimkinin daha inmeden başladı, tuzlu suya değmeden. Kırk küsur km yol gitti, dağları aştı, çam ormanlarından geçti ve suya ulaşmaya çalışan bir balık misali, Milas’tan Gökova kıyısına, Ören’e vardı. Hayır, henüz denize inmedi. B

Böyle bir soru sormuştum. Yanıt her ikisi. Yelken armalarının tarihinde en büyük sorunlardan biri bu. Terimler kültürden kültüre değişiyor. Fotoğraftaki arma İngilizce konuşulan dünyada, hatta Kuzey Avrupa’nın tamamında brigantin olarak adlandırılırken, Akdeniz dünyasında bazı geleneksel denizcilik kültürlerinde uskuna olarak adlandırılabiliyor. Dolayısıyla her iki yanıt da doğru. Brigantinde pek sorun çıkmayabilir. Bilenler için evet bu bir brigantin. Ama uskuna deyince iş k